Wredne kundle wściekłe ofiary własnego ujadania posyłają w powietrze paszkwile o ujadaniu innych Rozmieniają na drobne przydługie opowieści odnajdują i gubią trop podkreślają na czerwono traktowanie z buta przekalkowany do nieprzytomności okrutny hazard Ujadają na rzecz nieswojego choć tylko hałas czepia się zachwyconych chwostów przeświadczonych o własnej nieomylności Nie zapomną ci nigdy niepomne że spotykają jedynie zaszczekanych na śmierć galerników mijających obojętnie galerie z miernikami hałasu W swojej chorej samotności ujadają jedynie do niemego księżyca