#5

Wokół mnie ludzie,niczym lalki o pokrzywionych twarzach Prosto w oczy spojrzeć się nie da, widzę tylko aluzje Puste słowa we mnie posyłają,niczym listy bez nadawcy Swe dusze wloką za sobą jak ciężkie czarne kowadła Modlitwa w głowie mi kołacze,o lepszy świat Próżne prośby,nieistotne,jak wysuszone kwiaty Nadzieja i sens odpłynęły z nurtem krwistej rzeki Mogę wołać do Boga, płaszcz obojętności mnie otula