Kiedy słońce pójdzie do ostoi, Tam, gdzie ścieżka wznosi się połogo, słychać wyrzut lelka kozodoja Z martwej sosny do ornitiloga: Jam nie doił kozy na pastwiskach, Lecz łowiłem w niebie krople mleka, Które nocą po obłocznych świstkach Z Mlecznej Drogi ku ptaszętom ścieka. Tamtą Drogą Zorza, niby krowa Nosi żółte księżycowe wymię... Ty zaś pomarszczywszy brwi surowe, Wymyśliłeś dla mnie takie imię!