Rozwiesiła dobra gospodyni Strzępki zmierzchu razem z prześcieradłem. Zdjęła z nieba bursztynową dynię - Słonko. A ja przez nią znów przepadłem. Utonąłem twarzą w jej fartuchu, Klęcząc przed nią, niby przed ołtarzem... Wtem głos żony zaczął pieścić ucho, Bym się ocknął z tych zmierzchowych marzeń