Dziewczynka, łąką margaretkową, z nutami pod nosem przemyka. Koniki zlęknione, wzbija mimochodem. Modraszki aksamitne w kadrze oka zamyka. Źdźbła spuchnięte wiszą, gibią się, szturchają wesoło. Słońce, prawdziwie szczerozłote gorącem całuje. Wiatr , wpuszcza we włosy elfy niewidzialne. Naładowana magnetyzmem lata, płynie... ciszą ,nie ciszą... szumem,nie szumem... Nikogo nie potrzebuje, to w okół... wystarcza.