Mleczne bałwanki biegają w chmurach w śniegowe gwiazdki wciąż dając nura. Czasem podrzucą białe konfetti, to poturlają się w puchu lekkim. Dłutują w lodzie proste figury, budują z mrozem iskrzące mury. Lecz ta zabawa już trochę nudzi, chciałyby śmiechem dzieci obudzić. Spaść z zimnym wiatrem, świszcząc wesoło i bielą pokryć świerki w około. Obsypać szronem traw kwiatostany, by zachwycały radosne mamy. Tymczasem jednak , nudę muszą znosić. Chmur ciężkie wrota, nie chcą się otworzyć.