świat pospolity okleja tania metka w sukienkach z lumpeksów odbijają się w lustrach stare kobiety przez labirynty wydeptanych ścieżek trzymając splecione ręce drobnymi kroczkami doganiają siebie przed granicą nieuniknionej śmierci na twarzy ulepione zmarszczki pokryte pudrem chcą cofnąć czas z wieży kościelnej wybija dzwon ostatnie godziny wiosny