jest taka chwila kiedy człowiek w sobie wyciszyć się musi zniknąć dla ludzi odstawić słowa myślą wejść głęboko i zacząć płonąć popiołem namaścić uczynki bez znaczenia czy dobre czy złe ważne żeby były dietą sumienia zostać sam w sobie chodzić jakby ziaren szukać tych najzdrowszych by wysiew dniem następnym obrodził a wszystko po to żeby pokoleniu które tworzył swym wizerunkiem uczynkiem wolą dać nadzieję że warto żyć nie czekając na Boga