nie często się zdarza spacer na koniec świata gdzie subtelność wyrasta z każdą wypełnioną chwilą iść milczącym wąską ścieżką w kwiatach wystarcza by odpłynąć za rogiem niebo błękit po liściach kropli do rzeki w pajęczej bieli splata szelest soczystej zieleni stać milczącym żeby z oczu radość wycisnąć na krawędzie źrenic a potem sarnim skokiem światło pozbierać z kamieni na drugim brzegu spocząć w cieniu śpiących gałęzi usnąć milczącym i przesiąkając zapachem traw wcierać wilgoć z mglistej oddali czasem zerkać na chmury i tańczące w nich ptaki zgadywać wiek drzew licząc liście opadłe ze snami wstać milczącym wiedząc że z naprzeciwka nadchodzi piękność wyższa z mocą czarnoksiężnika tą boskość która wnika między atomy męskości a słodycz kobiecej urody darem milczącym za usta wyrosłe wśród malin włosy rozwiane zapach skroni czymże jest spokój natury i strach ukuty w piorunach kiedy ścieżka wąska zanika a jawi się światłość całunu milczeniem dusza w duszę się zrasta po wieczność końca świata