nic tak pięknie nie umiera jak drzewa cichną pomału żegnają się z wiatrem pachnącą śmierć wtulają w kwiaty łamiąc ramiona o źdźbła leśnej trawy …a wióry rozwiane pomiędzy drwali suszą twarze z potu i żalu… żałobne niebo malowane skrzydłami białe anioły z czarnymi łzami pieśnią najszczerszą żegnają domy ostatnim muśnięciem piór porzuconych …a wióry rozwiane pomiędzy te śpiewy marszem grają drzew sekrety…