Dziękuję że jesteś

nie zgub mi się
nie odchodź za daleko
nie idź w stronę lasu ani miasta
tu nad rzeką jest bezpiecznie
daleko od wielkiego świata

puścimy papierowe okręty
niech rozkołyszą wijące się fale
za nimi popłyną liście
żółtoczerwone latarnie
migoczące światłem przemijania

na zakolu zimy
pochylone zasypiają wierzby
słyszysz jak wiatr obciera im korę
jak rżą kamienne konie
galopujące pod drewnianym mostem

jesienny katar skapuje z konarów
rzeźbiąc na lustrze okręgi
szarość pól gródkami sterczy
splecione z pajęczynami gasną trawy
łapczywie nasiąkając wilgocią

niknące w nocy ślady
kryją sylwetki płochliwej zwierzyny
spłoszony ptak wali skrzydłami
pod nogami pękają patyki
nie pozwalając milczeć

nie odchodź za daleko
nie przemijaj jak ten krajobraz
złap za rękę i przeprowadź
na drugą stronę brzegu
namalujemy jesienią pachnący obraz

Twoją myślą i moim w nią wpatrzeniu