drobisz palcami kroki do ust na głębokość źrenic powieka w powiekę przenika nie ma już dwojga jest jedno oddycha ciało pręży się rozpływa od czoła po stopy splątane w pościeli bez kręgosłupa giętkie i miękkie odparowuje dusza zawisa i czeka gorąca w rogu pokoju przyczajona zerka nieśmiało znika rodzi się na nowo ciało drobiąc palcami kroczy do ust