Lubię

lubię

przeczekać
skryć się w małym pokoju
w kąciku z ziarnkiem fasoli

milczeć
zbierać słowa z wyobraźni
i plon przelewać na biel kartki

unikać
światła półcieniem nakrywać głowę
przenikać między myślami

zasypiać
patrząc na gołe ściany
i przezroczystość okien

nasłuchiwać
skrzypienia podłogi
i ciszy którą strych oddycha

bywać
gościem wszędzie
gdzie ziemskość niedostępna

znikać
być niewidzialnym
z porannym Słoncem wstawać

półżywym
i szczęśliwym
uśmiechem do życia