cztery pory roku w oku przymknięte mięknie pod ciężarem powiek łzy kształtując na wielkość wszechświata wywabia z planet Bóg przysypia na puszystej pościeli anieli jest pod dostatkiem diabłów brakuje w naszym szpitalu zwanym przypadkiem zamkniętym tymczasem w głowie wariata rodzi się myśl na drodze do wieczności odnaleźć krzyż i zdjąć wilgotne sumienie czekające na wiatr w tajemnicy powiem o syna chodzi zagubionym między duszami kolega z sypialni pragnie wrócić do ojca oni nie chcą wypuścić mówiąc że zdrajca ale mamy plan dać pstryczka w nosa całej ludzkości niech kichnie a my w tym czasie otwierając okno cichaczem odlecimy - lecimy !!! - lecimy !!! - siostro !!! neuroleptyki jak witaminy