Rozdroża 1

uwiłem gniazdo w żarówce hipermetrycznej przestrzeni przemienne 230 koni krąży galopuje w moim wnętrzu zwijam się i rozmarszczam fermentuję od elektrowstrząsów przezroczysty w oku rendgena rozrzucam cienie na zewnątrz dokarmiając nocne sępy rozszczepionym światłem *** wypatrzyło mnie jak siedzę przyciśniętego pustką w rogu pokoju chodziło przy ścianach nadgryzając odstającą tapetę lizało po stopach merdało powietrzem podskakiwało kładło się skamlało pogłaskałem przysiadło wpatrzone *** że jak że dopiero że w ogóle że niby co że jestem … to odejdę że tak powiem