samotni ludzie siadają przy zaciemnionych stolikach w rogu kawiarni gdzie nikt ich nie dotyka moczą usta w gorzkiej kawie zerkając czasem na przemijające ulicami życie samotni ludzie palą papierosy zaciągając z dymem pustkę przemijają głębią myśli rozmawiając z twarzą w lustrze i nie mogą się nadziwić że nadzieja żółknie jak jesienne liście samotni ludzie zawsze uciekają w przeciwną stronę rozkładając wtórne pasjanse przy pustym stole wewnątrz wybuchają na zewnątrz czując że są niedokończeni