chmury rozkwitają dojrzewają czasem utkane kokonami jedwabne formy kształty zbielałych przymarszczeń nieba monolity porcelany skruszone w krople ... ziemię oglądam opadając wzrokiem ściegiem spływając oceanem odrodzenia powtórnie kryształem buduję nieboskłony patrząc bezwodziem spragnionego człowieka ... bicz pański smaga ziemię bryły rozerwane płoną wytrwale pamięć wypalona pniem osmolonym błysk oddala krzyk wyzwolony