po trzystu sześćdziesięciu pięciu dniach czekania zwątpiłem zszedłem z trawnika przemoczony smutkiem balkon zawsze otwarty od wiosny do zimy ani razu nie wyjrzałaś wietrzyłaś duszę nie będę czekał na następną wigilię przełamię opłatek i życie z dniem pierwszego dnia roku stanę się powietrzem wciągniesz je głęboko wykasłując moje imię z popiołem i dymem