jest taki półmrok co ze światłem igra znaczy granicę styczności planet chowając zmysły w piekielnych mękach bawi się nami zatapia dusze głęboko w lustrach karmiąc dzieci prochem czarami każe im więdnąć zanim rozkwitną drwi krwawiącymi ranami spala nadzieję głowy w popiele maczając niszczy miasta siejąc groby i tańczy na krzyżach jak oszalały pijąc strach z cierpiących oczu a my widzowie z gazetą w ręku wzdychamy popijając kawę jest nam żal przez jakąś dobę rano i tak wstaniemy zapominając ważniejsza jest śmierć małego pieska zepsute pokrętło w nowej kuchence daliśmy przecież dwa stare koce więc mamy nadzwyczaj czyste ręce