Stanisławski* W pobliżu sioła, na pustym ugorze, mizerna flora, porosty i trawy. Ochra, żółcienie, o tej roku porze natura w kostium obleka się rdzawy. Smukła dziewanna, wczoraj jeszcze młoda w geście bezwolnym swój warkocz rozplata. Dzień coraz krótszy, strudzona przyroda przędzie powoli nić babiego lata. Obok dziewanny, na jałowej glebie harde bodiaki nieźle sobie radzą. Czują się pewnie, tutaj są u siebie, meandry losu wcale im nie wadzą. Na horyzoncie wieśniacze siedliska pod strzech ukryte ciężkimi czapami. Przednówek chudy czasami je ściska, dziś, spokój rządzi między opłotkami. *Ilustracja: Jan Stanisławski, Wieś - Dziewanna, olej, deska, 31,5 x 41 cm. Własność prywatna.