bujną zieleń daje
w radosnym uśmiechu
Niebo blask słoneczny
jak zamyślenie ma obraz witrażowy
tak serce góruje rozżarzeniem
gdzie myśli przestrzenią lecieć by chciały
pośród chabru i lila róż
co wrzosem pachnie lasu kwiatem
nawet gdy teraz przeszywa chłód
nadtlenony płomień zawsze ciepło daje
lico obsypując płatkami róż
po czym do zieleni znów się udaje
wiosny powiewem w poranku złocistym
