Ewa Hulak

jest we mnie tylko cisza nie opowiadam wypatruję myśli jak motyle odleciały chwilą oczarowane nawet sosna rozłożysta nie ozdobiła zielenią poczekajcie na mnie wrócę z miłością przygarnę uśmiech nie będzie serc...

minęłąm bramę cmentarza granitowe krzyże niewiele już drewnianych smukłe metalowe w gąszczu grobów trochę zapomniane zapalone znicze światełko do nieba jesienne liście obsypały złotem cmentarz umyte pomn...

dzieci i wnuki jestem wdzięczna Panu Bogu smutne dni nie smakują łzami każdą chwilą kocham nie słyszę pytań bez treści nie przyjmuje krytyki dla krytyki patrzę w okno dziś jest pięknie zielony c...

niespokojna szłam patrzyłam na konie biegły blisko czułam się wolna poezja dotknęła dnia upadnę w sen nie pytam kiedy niespodziewana wiadomość boli teraz daj mi czas Panie Boże cieszyć się s...

aleja świerków i wybieg dla koni idę smuta mijam stajnie słyszę konie niespokojne dziś nie boję się burzy pociemniało opuściła gałęzie stara lipa wiązy potrząsają rudawą czupryną nad stawem...

oddychać ciszą pokłonić się drzewom słucham szeleszczą spokojem liście pod stopami wiatr głaszcze moje skronie nie krzyczę ptaki opwieść piszą radość dojrzewa przestrzenią odgarniam gałęzie słyszę siebie jak dobr...

deszcz smutną myślą zadumy pytania się cisną w głowie co zrobić żeby człowiek nie zabijał człowieka mordują bez zmrużenia okiem dlaczego wymierzasz sprawiedliwość bez winy kiedy powstał terroryzm i dlaczego co...

nie przeczytam wszystkich książek czas mnie wyprzedza nie dogonię myśli nie znam odpowiedzi rozsypałam marzenia wszystko się dzieje obok mnie mówiłeś wystarczy żyć oszczędnie nieprawda życie...

jeszcze zielone na gałązkach liście kwiat pelargoni w kroplach rosy różowym mgnieniem lata jeszcze oddycham zapachem floksów chociaż już wrzosy do światła wychodzą jeszcze w południe na miękkiej tr...

za domem jabłoń rozłorzyła gałęzie wokół pachnie lasem weszłam na drogę bose stopy zanurzyłam w piasku biegnę niedaleko jest dom błyszczy nowy dach słońce spływa na okna mienią kwatami jest ich tak dużo fer...

drzewa kolorami jesieni się pokłoniły zamarły w ciszę powlekły się jasnością przyległy do ziemi słońce utkwiło jak w sieci przesiewając promienie przez gałązki delikatniejsze poprosiłeś zatrzymaj obraz rdzawym pyłem...

fascynacja pisaniem malowanie kolorami kosztowanie życia i jego zapachu podziwiam kwiaty dotykam trawy ubieram słowami przestrzeń uwielbiam powiew każdej pory roku chłodu nie czuję czasami niepokój jestem wiosną...