Księżyc

Cóż za noc! Już wtoczył się na atłas nieba I tańczy... I śpiewa... Myśli, że jest bohaterem na scenie Że dla każdej gwiazdy niczym marzenie I grubym brzuchem zamiata w dwie strony Aby mu zazdrościły Marsy i Plutony I jest oburzony, ma grymas na twarzy Gdy ktoś satelitą go nazwać się odważy Lub czuje obrazę dla swojej mocy Kiedy się wspomni, że go widać w nocy A ego jego jest trochę za duże Czuje się słońcem, choć przy nim jest kurzem Już przez ten narcyzm ryczy wielka niedźwiedzica Lecz cóż poradzić na charakter księżyca.