Wiosna w parku

Pierwsze podmuchy wiosennego wiatru I krople deszczu młodego jak rosa Obmyły ciała nastoletnich kochanków Od prawej do lewej i trochę z ukosa Dwoje leżało tak przytulonych Ciało przy ciele, dłonie przy dłoni Na trawie w parku wszystkim dobrze znanym A tu ich strażnik z tego parku goni Bo przyszli razem z wiosennym powiewem Do parku co po zimie się budzi A strażnik myślał, że ci zakochani Będą budzić zgorszenie u ludzi Mylił się jednak, bo wiosna miłością Natchnęła serca ludzkości I wiedzą że teraz cokolwiek by się stało Nie ukryją przed sobą radości A strażnik który kochać nie potrafił I nienawidził wiosny szczerze "Wynoście się wszyscy szczęśliwi z parku" napisał kiedyś na papierze Więc został sam pośród drzew wiosennych I płakał z tej samotności Bo od czasu wywieszenia kartki W parku nie miewa już gości