+ † +

Nikt nie płakał, kiedy na krzyżu płakał Zbawiciel. Jego swobodnie zwisające ciało było spalone słońcem. Skóra łuszczyła się, Oczy błagały Ojca, Krew spływająca z krzyża Kapała do ust szatana, paląc go w gardło. Na drzewie wisiały płaty skóry. We włosach plątały się strupy. Każdy ruch głową dziurawił ją. Zbawiciel konał w ciszy. Wyśmiany profeta, wieczny Król. Zbite kolana ukazywały białe rzepki, Niesworne ciało gięło się i tarło o chropowatą sosnę, tworząc nowe rany. Zwisająca głowa spuszczała resztę śliny. Sęp szarpałby Jego wątrobę, a kruki po śmierci wygryzły oczy, zostawiając ciemne oczodoły. Jednak Reżyser pilnie kontrolował przedstawienie, Nie pozwolił by Synowi działa się zbyt wielka krzywda. Miała służyć tylko za odkupienie ludzi, A nie wystawiac na pośmiewisko Boga z - i tak - nadszarpniętą już reputacją. Wieczorem krzyż padł, łamiąc boskie żebra. Za trzy dni będą jak nowe.