Szalonymi myślami o egzystencji się nie chwali

Trwam w burżuazji Dzikiej nawie mej bojaźni Widzę oczęta tych ludzi Samych przyjaciół mych To mnie trudzi Niech urok ten się ostudzi Tylko strach we mnie budzi Szalone myśli, pejzażem ściśli Dzika, spontaniczna dewiacja Pachnie jak kwitnąca akacja Kałamarzem zalatuje A wokół same chuje Nie warte mej przyjaźni Trwam w swej bojaźni Nie wiem sam czemu Mimo uroku memu Kształtuje swój wizerunek Dbam o niego Jak o drogocenny pakunek Kłamstwem splugawiony Prze zemnie zmyślony Lecz takim mnie spostrzegajcie Bo ja tak chce Mimo że wewnętrzna deprywacja We mnie wrze Zagłębiam się w acedii I kończę ten kłębek bredni Toż to ino ma wyrażana Trauma - zasiana Gdzieś w mym umyśle Skryta, niedostrzeżona Niepotrzebnie... W rozum wpojona.