Wrogu mój

Ty jesteś gnojem... porośnięty łojem każesz mnie za swe lęki? oszczędź mi tej udręki dla mnie się nie liczysz w urynie głośno krzyczysz obesrany własnym kałem obelgę Ci nie jedną dałem Ty nadal trwasz w swej racji nie rozróżniasz poglądu od dewiacji czadzisz mnie swą mową narzucasz klątwę napływającym dobą a ja szydzę z Ciebie, pomiocie bez duszy zabiłby Cię, bełt z spróchniałej kuszy pozostawiam Cię w agonii dźwięcznej, ale bez fonii umieraj na marne za złe uczynki mniemane za bezkarne