a we mnie gra

jest całkiem spokojnie wiatr przestał roznosić kosze usiadł na tarasie i pogwizduje w stronę dymiącego komina nawet ładna ta melodia i ta baletnica w tiulowej bieli co kręci się kręci jakby w pamięci wybierała papieża a święć jak to nie święci klaszczą rozrzuceni po niebie patrzę na noc jak kradnie wylazłe za okna światło i liże ociężałe wilgocią parapety z tłem garbu księżyca na którym ostrza samolotów tnąc sine linie w kółka i krzyżyki co krwawią się krwawią w strugach skurczonego wszechświata a cisza jak to nie cisza drażni zarysy koron kruchą gałązką znudzone muchy resztką siły wcierają cukier słodząc brzuchy jakby pająkom chciały sprawić frajdę za kąciki wgapionych oczu jesiennie ziewających do bladych ściany co byczą się byczą łuskając farbę w kształt słoneczniku a ziarno jak to nie ziarno spada na ziemię z siłą meteorytu a we mnie gra lista dylematów czterdziesty piąty raz