dzwonisz i...

pytasz o serce, niepotrzebnie... już go nie mam oddycha powietrzem twoich piersi kiedy ich dotykam, czuję puls dziecka otulonego do snu, pełnego marzeń zbudzonych w porankach opowiadasz o wielkości kosmosu, a ja patrzę na usta pragnąc znikać w ich kącikach, być słowem i ciszą między nimi... kroplą oceanu płynącą wbrew grawitacji dotykać, wspinać się po szyi i spadać w w dół pod stopy, a potem do góry wznieść ręce... po biodra i bez pośpiechu patrzeć kiedy zasypiasz przez wiosnę, i zimę w powiekach, w nocnej koszuli, w warkoczu który teraz rozplatam ... w deszczu i słońcu