Grześkowi

z tego co pamiętam 51 przyniósł On potem powiedział że skale stąd są ponad zalał nas wieczór i winny swąd podążyliśmy aleją potem były schody do nieba kieliszek wódy i zachłyśnięcie w spowiedzi oczy miał zwykłe struny w kieszeni głowę zmoczoną deszczem mówił wiele nie tak zwyczajnie nie umiał być a lubił bywać łapiąc iskry z kolejnego dnia jakie przynosiło lato kwiaty paproci trochę wiatru... być może wspomniała jaki ból rozpalił i pragną go ugasić być może dziś kiedy widzę tą drogę nie umiem płakać płonąc