mieszkam z Bogiem

mieszkam z Bogiem za rogiem hucznego świata przez lata co dzień siejemy cuda na dzikich polach i sadach czasem zawieje wiatr pogłosem o tym po drugiej stronie płota czasem zastuka półanioł pół człowiek czasem czas nie minie w latach żyjemy tak sobie nieobojętni tworząc obrazy po za normalność witając wiosnę z liśćmi na głowie żegnając zimę bukietem kwiatów i tak po wodzie płyniemy ku sobie z początkiem końca z końca początkiem i tak po wodzie płyną słowa i po obłokach po wszechświatach... mieszkam z Bogiem na skraju wiecznego światła