mija kolejny rok

mija kolejny rok kolejny koniec świata i popołudnie lata po którym słońce zachodzi płynąc orbitą niknie w cieniach i nocy oczekując swojej połowy - istnieje - bez przynależności wypełnia czasoprzestrzenie a na ziemi ...brakuje deszczu samotne burze krążą po niebie zwiastując obietnice cichną za lasem albo nad parasolami wyschniętymi z tęsknoty po którym kapryśny wiatr gra kroplami rosy i wplata je we włosy nucąc melodykę ciszy zapatrzonej w spadające gwiazdy o ile nie zasłaniają ich marzenia a my...mamy szczęście że nie musimy pisać kolejnego listu że wystarczy spojrzenie w oczy albo zaśnięcie w ramionach przyszłości bez wszystkiego co wokół bez gdybania i ran i ranka wciśniętego między kałuże przez które przeskoczyć nie można dalej niż o rzeczywistość mija kolejny rok kolejny koniec świata a u nas zakwitły wiśnie i śmieje się dziecię w kołysce z motyli