Boli

jak mocno może boleć upadek próbuje podnieść to istnienie z podłogi krew zaczyna zlewać się z płaszczyzną duszy tak bardzo teraz są podobne barwą jedna jest całość jedno dopełnienie świat wciąż istnieje dzięki tej wartości ja się odrywam tam gdzie zapomnienie i nie ma nic prócz żałości tak moje istnienie rozlewam na posadzkę patrzę jak ucieka każdy kolejny oddech bez celu bez sensu bez szlachetnej emocji rozrywa od środka czar tajnej zagłady posuwa ku krawędzi i dalej i dalej jeden krok dzieli i dzieli płaczem ukoję to całe cierpienie podniosę to ciało z każdej udręki Twoim natchnieniem ...