Troska

jak się troszczysz przecież nic tutaj nie ma gołe ściany firany stół blat opuszczony przez miskę ciepła rozwaloną z hukiem na pół jak się troszczysz nie gadam z pięściami nie znam takiego dialektu urodzona jestem w delikatności nie z grzechu nie uciekam rozpostarłam skrzydła stopią się ciepłem i znów zejdę na ziemię