O umysłowej kolei rzeczy

najpierw była czysta i zielona łąka kładli na niej dłonie czerpiąc typowe dla braku doświadczenia miękkie zadowolenie z niczego z czasem pojawiły się kwiaty jak marzenia później posadzili drzewa ze złudzeń i zbudowali domy w których zamykali znane sobie prawdy w zakamarkach zaległa grzybnia ze złych uczynków której nie chcieli dostrzec pod dywanami rosnących potrzeb kiedy zmarszczki stłumiły zieleń na koniec stało się jasne że wiedza nie wystarcza do odróżniania dobra od zła i na łące pozostanie tylko żal za miękkim zadowoleniem