Wrześniowa refleksja

bój to jest nasz ostatni dobiegało ze wschodu tłumy w czerwieni maszerowały w tygrysich oczach lekko zmrużonych z zadowolenia ale wciąż głodnych na zachodzie w rytmie bębnów i zapalonych pochodni zaśpiewano rycerską pieśń a uniesione ręce wskazały drogę ku niebu i nawiedzonej twarzy wybrańca a w środku była gnuśna cisza tu śpiewano tylko po wódce większość rano pukała się w czoło by rozpocząć kolejny dzień trzeźwi nie umieli razem śpiewać i stało się przez wiele lat musieli śpiewać cudze pieśni kiedy poeci piszą dla morderców pieczętują los kilku pokoleń