półniebyt kiedy wzrok daleko

zakryty mgłami świt wolno wstaje nad trawy jego język niby wąż wije się za słaby żeby złapać błyszcząc krople chłodnej wody jak złoto biały kot przywiera do łodyg cicho spływa miękko sączy się po gładzi jeszcze szare drzewa chcąc ciepło zabarwić uliczne cienie rzucają rozpierzchnięte ćmy uciekając z ciemności wabią w światło sny przełykana ciemność ma smak mocnej kawy pachnie świeżą bułką jakby z miodem prawił zapach leśnej sosny cynamon tych ścieżek czuliście to kiedyś mam nadzieję wierzę