Urodzona na kamieniu

nóż i widelec nie zaskrzypią o talerz nikogo już nie będzie na zamkniętym oddziale w codziennej terapii z prostych czynności kiedy myśli ze strachem są jedynym gościem niedobrze zanurzyć się w miękkiej celi gdzie powoli narośnie rozwinięty z kłębka pogryzione paznokcie bezgłośnie oddzieli i wbije je z gniewem poniżej pępka zagra tętnem marsz spękanych menażek czwórkami robactwa z każdego kąta bez oczu wokół głowy oplecie bandażem i wpełznie pod skórę jak żywa istota chce się wyrwać i polecieć w górę białym prześcieradłem owija szyję rzuca się w błękit podniebny nurek sznur się zacisnął odpływa nie żyje ktoś odcinał prześcieradło nożem westchnął i pomyślał taka młoda mój boże chyba nikt nie wiedział o jej istnieniu a może jej nie było urodzonej na kamieniu