Płonę

Płonę, płonę. Płonę i spalam się niby zeszłoroczne niebo, niby przetarte w paru miejscach serce pustelnika. Wkrótce zostanie po mnie najwyżej popiół, kilka naiwnych westchnięć, parę pocieszonych łez. Moje skrzydła, przetrącone i złamane, nie uniosą więcej mojego serca, zwęglonej duszy. Tym, co mnie pociesza, jest tęsknota za bezczasem, za wiecznością, którą mi ktoś wykradł. Jestem, aby kolidować z tłumem, poddawać się woli nocy. Czy to tylko kolejna kartka z kalendarza, wydarta z piersi teraźniejszości? Czy to jeszcze jedno uderzenie serca, o jakim nie zapomnę? Wypełniam sobą puste naczynie twoich dłoni. Lubuję się w przyrzeczeniach, co nie znają drogi powrotnej. Wiem, jak boli tchnienie wiatru. Rozumiem, skąd biorą się błogosławione chwile, jakich nikt nie słyszy. Chodź, ukochaj we mnie ten wstyd, tę rozpustę, o jakich nie mam odwagi śnić. Jestem dość blisko, aby uciszyć zmysły, obłaskawić raj. To tylko dobrze dobrana puenta, krańcowa odpowiedź.