Wyśpiewany słońcu

Dorastasz zbyt chętnie, żeby zasłużyć na zmiennocieplne, jednoznaczne chwile. Zbyt pochopnie kończysz dzieciństwo, pragnąc wyruszyć poza czasoprzestrzeń, ponad wyświechtane chmury. Marzenia - utkane z tego samego oddechu, z identycznych złudzeń - przypominają o świadectwie, jakie zbudowało piedestał na zbyt niepewnym niebie, pośród zmysłów. Wciąż unikasz tej wyjątkowej chwili, z którą tak długo szedłeś pod rękę; nie jestem tym samym rozdziałem historii, identycznym zdaniem, które podkreśla puentę. Moja rokroczna naiwność znów gra główną rolę; nadal walczy z wolnością, dla jakiej nie istnieje inny świat, odmienne człowieczeństwo. Zmurszały mur, który wzniosłam na podwalinie serca, dziś definitywnie runie, obróci się w proch. Zachłysnęłam się twoim ciepłem, lekkostrawnym dotykiem, który wdziera się pod ciszę. Nie warto wierzyć w bliskość wzgórz; horyzont wciąż szuka własnego miejsca. Przygarnę twoją niewinność, nasycę się pamięcią. Nie znikną skazy, choć wciąż płynie krew, drży oddech wyśpiewany słońcu.