Szmaragdowy płomyk

Po zbyt pochopnie przeżytym dniu zasypiam, zostawiając senne krople ciszy. Zanurzam się pośród bezsennych myśli, pośród przemyconych gwiazd, z którymi współgra moje światło, gdzie tli się szmaragdowy płomyk pragnienia. Ściskając w sercu nadzieję, troszcząc się o własną miłość, odbywamy tę pobożną wędrówkę w stronę cienia; tam, gdzie jarzą się twoje przesycone oczy, wyuzdana obcość. Nie smakuje mi dzisiejszy księżyc, nie umiem obudzić nieprzespanego płomienia. Zamykam za sobą szczelnie przerwę w autobiografii, oddaję ci szczęście, które przysiągłeś. Zielone palce zostawiają muśnięcia na wyobraźni, na słowach wolności, co wymknęły się moim ustom, zdradzonym na wstępie. Rozkochana do nienawiści w szmaragdowym sercu, w popielatej duszy - myślę zbyt często, aby uśmierzyć pieszczotę, spopielić dotyk. Podajesz na tacy wysłużony bezczas; szukam drogi pośród pustkowi, ścieżki, która zawiedzie nas nad drugą stronę szczęścia. Odnajdź we mnie swój raj, odszukaj przedsionek piekła. Zaczekam na ciebie tam, gdzie spotkałeś żal, książkę z przerwaną lekturą.