Bezsilny

Zza zakurzonej firany do pokoju wpadło słońce. Oświetliło brudne kąty i rzuciło światło na cały pokojowy bajzel... - Muszę tu ogarnąć- pomyślał. Jego myśli krążyły wokół ładu ale dusza bałaganiarza żyła spokojnie swoim życiem. Zbierał się w sobie, Robił postanowienia poprawy ale postępów nigdy nie było. -"To jest ten moment"- głos z jego wnętrza świdrował mu w uszach. Usiadł przy stole pełnym brudnych naczyń, kubków ze spleśniałą kawą, talerzy tłustych i cuchnących Załamał ręce nad poplamionym obrusem, Spojrzał na sufit pełen misternie utkanych kordonkowych pajęczyn. Zerwał się nagle do pracy, złapał starą szmatę i z wypiekami na twarzy zapragnął coś zmienić. Był samotny opuszczony Nikt go nie odwiedzał Żył, ale jego istnienie nikogo nie obchodziło Podszedł do zachlapanego okna Spojrzał na szare podwórze i walące się zabudowania "Moje życie, jest jak mój dom analogicznie do mnie pasuje, więc po co to zmieniać?" -pomyślał Upuścił szmatę zbladł zobojętniał. Osunął się na starą sofę wciągnął w płuca zakurzone, zagrzybiałe powietrze i zasnął...