Dusza!

Nie patrzę się w tył Bo wszystko zbyt szare Żeby przepuścić krzyk I uwolnić pejzaże Zdmuchnięty pył... Znów zasłonił wasze twarze Ale Mi niczego nie potrzeba Bo pamięć do zdarzeń to nic. W afekcie wstecznego Nieba Musiałem mierzyć kroki wgłąb rozbitych czaszek Bo czasem poległa dusza Doznaje zmartwychwstanie I strzepuje dym ze skrzydeł Wzbijając w obłoki Wchodząc w nowy prąd Jak w kolejny przypadek Ile osiągnąć mogła ciałem Jeśli dusza jest tak trudna jak wdech piachu z wydm poruszający powiewem korale z liczydeł... Napawając strachem nawet starców w trumnach W agonii znaków głośnych jak ryk Niedoścignionych co cierpkie Jak wstyd z morałem i ciężki krzyż wybawców darzący nawet w urnach W pogoni lepszych czasów Godny, by iść Wśród samotnych po więcej upadków, żeby żyć z każdym kolejnym spotkaniem Manifestując oddanie kochanków darzących wspólny rytm Gdy jesteśmy tylko czasem!