Rany

Nie muszę się bawić i słuchać ich wszystkich Już zbyt wiele krzywdy Zbyt krwawy strumień Żeby żyć bez obawy. Gdzie są te krany Gdzie każde ,,trudne" przelewa się w zyski nawet w trumnie gdy nie zdążą Cię ocalić! Jesteś jak bańka mydlana Do momentu gdy pękniesz! W operach i oceanach W teatrach i do obłędu Na pustych ścianach Gdzie czerwień ma swój początek w sercu... Jesteś całością tylko nie dla mnie Więcej widzę w zmianach A Ty wciąż ranisz Karmiąc życie jak kawą Gorzką, parzącą Zostawiając plamy znaczące że nie warto, bo zbyt cierpkie Życie na czarno tlące nonsens Przez wytrwałość aż na koniec....