Lalka

Tam, gdzie wczoraj płomienie różowo - błękitne I iskry purpurowe, karminowe, lila Rozpostarte jak skrzydła dziwnego motyla Śmierć wokół rozsiewały, w swej pracy ambitne Na drodze poranionej nożem konieczności, Między zburzoną bramą a zgasłą latarnią Gdzie w jedno się złączyły zniszczenie i marność Na katafalku srebrnym lutowej białości, Leży lalka w jedwabnej sukience rozdartej, Przykryta nadpalonym płaszczykiem pasiastym, Na bruk wypadła z ręki zsiniałej i martwej Kiedy dziejowy wyrok spełnił się nad miastem. Tę maleńką samotność z kruchej porcelany Otula szarych pyłów tren nienapisany…