Ostatni wędrowiec

wyszedłem z cudzego życia bez pamięci o drodze powrotnej by przywdziać skorupę na plaży i rodzić szum morza echo oceanu wyrzuciłem swoje serce by już cię nie budziło w nocy pamiętam jak wstałaś zlana potem widziałem mokre oczy nad umywalką stłukłem się niczym kryształ na milion ostrych kawałków nie przechodź tędy przechodniu dopóki czas nie stępi krawędzi łączę się z tłumem na ulicy w ostatniej wędrówce pod wiatr w nieznane i staję się szkłem betonem ołowiem na zewnątrz twardym jak kamień