Pusty teatr

już rano opada kurtyna zdejmuję senną maskę schodząc do szatni czy to szum jesiennych liści czy oklaski tłumu nie wiem na rogach ulic stoję jak mim relikt dawnych epok i przygasły neon chwytam ludzkie twarze chowam po kieszeniach stare greckie maski o antycznych rysach gdy nadchodzi wieczór kurtyna podnosi się z wolna wychodzę na puste deski teatru zajmuję pierwsze miejsca pod sceną tak trudno nauczyć się żyć jako aktor i jako widz