Sen o ogrodzie

dziś ciągle pamiętam te wszystkie miesiące gdy wciąż umierałem wraz z każdym zachodem i dzień gdy topiłem w szarym smutku słońce rzuciwszy je mocno na tą mętną wodę pamiętam też ranki i chmury z żelaza gdy stałem sam w deszczu na środku chodnika tak bardzo pragnąłem ci wówczas pokazać że kiedy się kocha to słońce nie znika lecz ciebie nie było i nigdy nie będzie czekałem tak długo aż lato przekwitło i słońce na niebie już dla mnie nie wzejdzie zanoszę swą prośbę zbyt cichą modlitwą tak pragnąłbym uciec z daleka od myśli do cudnych ogrodów i z tęczą nad głową lecz nawet w ogrodach ten sen znów się przyśni gdy idę wśród kwiatów w pogoni za tobą