Zapach

Twój zapach znowu unosił się w ogrodzie skroplił się rosą gdzieś na płatkach róży i pojaśniały wszystkie wątłe kwiaty jak ciemne niebo po potężnej burzy każdego lata wkrada się z wieczora zasiada ze mną w ławce pod jabłonią i wówczas nie wiem czy tej nocy śniłem tak upojony będąc jego wonią nad ranem cisza puka do altany siedzimy razem stopy tuląc w trawie nadal rozmyślam czy Twój zapach wrócił czy może śniłem o nim jak na jawie i gdy przeminie lipiec razem z sierpniem umrą ogrody pod stopami grudnia wciąż pozostanie jedna rzecz na wieki tęsknota głębsza niż bezdenna studnia