Zatrzymane kadry*

Jeszcze znicz się lekko tli a jakby wieczność minęła odkąd udałeś się w podróż nie zabierając ze sobą bagażu z pociągu którym jechałeś wysiadłeś kilka stacji za wcześnie nawet nie zauważyłem kiedy i nie uścisnęliśmy sobie rąk na pożegnanie dostałeś gładką pościel my tutaj mamy ciągle wymiętą wybielono Cię i odziano w szaty czyste jak gołębica i gładkie jak lazur nieba my nosimy szare ubrania i nie możemy ich doprać staramy się też zmyć brud z naszych rąk lecz stał się już częścią nas poplamieni musimy dalej żyć śpiewasz teraz w chórze anielskim skała sączy swe łzy my tu na dole fałszujemy bo sami dobieramy się w chórki najadłeś się wreszcie do syta my nienasyceni próbujemy wypełnić próżnię nie wiemy jednak jakim kształtem i materiałem pewnie siedzisz teraz pod drzewem ubrany w cienie jego gałęzi jedząc jabłka wieczności a my tymczasem musimy jeść w pośpiechu nie możemy za często siadać może pozwolą Ci to przeczytać byś nadal wiedział, że usiłujemy tą przerwaną nić połączyć w komorach naszych serc może kiedyś się spotkamy na pokazie slajdów całą grupą usiądziemy w śmiechu bo tutaj oglądając te zatrzymane kadry trudno opanować kaskady łez * wiersz dedykowany mojemu przedwcześnie zmarłemu kumplowi Krystianowi. Rest in peace